fbpx
Connect with us

Uzay

Andromeda Galaksisi Başka Bir Galaksiyi Yuttu

Published

on

Gökbilimciler tarafından galaksiler arasında yaşanmış olan bir cinayet çözüldü. Bu cinayeti işleyen galaksi Andromeda galaksisi ve araştırmacılar Andromeda’nın yuttuğu galaksiyi keşfetti.
Nature Astronomi dergisinde 23 Temmuz Pazartesi günü yayınlanan yeni bir makale adeta televizyonlardaki dedektiflik şovlarından esinlenmişti. Araştırmacılar gizemli bir yıldızın izini ve küçülmüş bir galaksiyi araştırdı bu galaksi Samanyolu galaksisi büyüklüğünde Andromeda’nın en yakın galaktik kardeşiydi.
Gökbilimciler yutulan galaksiden etrafta kalan yıldız kalıntılarının solgun halini inceledi. Yaklaşık 2 milyar yıl önce uzayda üçüncü büyük bir gökada bulunuyordu. Ancak Andromeda galaksisi onu parçaladı ve yuttu. Araştırmacılar bir süredir Vanderbilt Üniversitesi’nden bir astronom ve galaksi evrimi uzmanı olan AmandaMoffett’ın ortaya koyduğu Andromeda galaksisinin yakın geçmişte bir başka galaksiyle birleşmiş olma ihtimali üzerinde duruyordu. Yeni ve şaşırtıcı olan şeyAndromeda’nın yörüngesindeki küçük bir cüce gökada olan M32’nin, aslında bu birleşmede yok olan çok daha büyük gökadanın kalıntıları olduğu fikridir. Moffett, “Buyok oluş senaryosu geçmişte ortaya konduğunda, gerçek progenitöre [tahrip olmuş galaksi] ne olduğuyla ilgili net bir bilgi yoktu” dedi.
Genel kanı Andromeda galaksisinin diğer galaksiyle artık ayrılamayacak şekilde iyice birleşmiş olduğu yönündeydi. Araştırmacılar gerçeği ortaya çıkarmak için galaksi etkileşimiyle alakalı bazı bilgisayar simülasyonları yaptı. Doğru parametrelerle 2 milyar yıl önce iki galaksinin birleşmesinin bugün Andromeda’nın çevresinde görülen ipuçlarını üretebileceğini keşfettiler. Uzaya doğru yayılmış uzun bir yıldız akımı, Andromeda’nın etrafında gevşek yıldızlardan oluşmuş oldukça kalın bir sis ve M32 ismi verilen yüzen bir çekirdek. Moffett, “Elde edilen bulgular M32’nin neden alışılmadık bir gökada olduğunu açıklıyor” dedi. Tipik olarak, M32 gibi cüce gökadaların hepsi aynı zamanda ve aynı malzeme kümesinden oluşan yıldızlardan oluşur. Samanyolu ve Andromeda gibi daha büyük gökadalar, daha geniş bir yaş aralığı olan yıldızlara sahip olma eğilimindedir.
Ama M32’nin yıldızları, milyarlarca yıl boyunca yayıldıkları için daha büyük bir gökadanın yıldızları gibidir.Bu yok oluş senaryosu, yıldızda görülen tuhaf yaş aralığını açıklayabilir. M32, şimdiki haliyle bir kerede oluşmuş küçük bir kümeden ziyade, soyulmuş olan çok daha büyük bir galaksiydi. Moffett, hala bazı açık sorular olduğunu söyledi. Andromeda’nın M33 olarak bilinen ve neredeyse M32 kadar büyük bir başka cüce komşusu bulunuyor.Bilim insanları Andromeda galaksisi gibi büyük bir galaksinin bizim galaksimizi yutma ihtimalinin olup olmadığının anlaşılabilmesi için bu deneylerin önemli olduğunu vurguluyor. Kaynak: https://www.livescience.com/63132-andromeda-galaxy-merger.html

Advertisement
Click to comment

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Uzay

Şaşırtıcı halkalarla çevrili eski bir beyaz cüce yıldızı bulundu

Published

on

NASA liderliğindeki Backyard Worlds: Planet 9 projesi ile çalışan bir gönüllü, en eski ve en soğuk bilinen beyaz cüceyi buldu. Gökbilimciler bunun, bilinen çok sayıda toz halkalı beyaz cüce olabileceğinden şüpheleniyorlar. Yıldız, LSPM J0207 + 3331 veya kısaca J0207, araştırmacıları gezegen sistemleri modellerini yeniden gözden geçirmeye zorluyor ve güneş sistemimizin uzak geleceğini öğrenmemize yardımcı olabilir. Baltimore’daki Uzay Teleskopu Bilim Enstitüsü’nün bir astronomu olan John Debes, “Bu beyaz cüce o kadar eskidir ki, halkalarını içine giren materyali besleyen her yıl milyar yıllık zaman ölçeğinde çalışmaktadır.” diyor. “Bilim insanlarının çoğu beyaz cücelerin etrafındaki halkaları açıklamak için yarattıkları modeller sadece 100 milyon yıl kadar iyi çalıştığı için, bu yıldız gezegen sistemlerinin nasıl geliştiğine dair varsayımlarımıza meydan okuyor.”
Bu canlandırmada, bir asteroit (sol altta), bir tozlu moloz halkası ile çevrili olduğu bilinen en eski, en soğuk beyaz cüce olan LSPM J0207 + 3331’in güçlü yerçekimi altında parçalanıyor. Bilim insanları, sistemin kızılötesi sinyalinin en iyi şekilde parçalanan asteroitler tarafından sağlanan tozdan oluşan iki ayrı halka ile açıklandığını düşünüyor.
Debes öncülüğünde elde edilen bulguların ayrıntılarını içeren bir bildiri, The Astrophysical Journal Letters’ın 19 Şubat tarihli sayısında yayınlandı ve internet üzerinden yayında. J0207, Consrilation Capricornus’ta 145 ışık yılı uzaklıkta yer almaktadır. Beyaz cüceler yaşlandıkça yavaş yavaş seoğur ve Debes ekibi J0207’nin 10.500 Fahrenheit (5.800 Santigrat) üzerindeki bir sıcaklığa dayanarak yaklaşık 3 milyar yıllık olduğunu hesapladı. NASA’nın Geniş Alan Kızılötesi Araştırma Gezgini (WISE) misyonu tarafından toplanan güçlü bir kızılötesi sinyal – tüm gökyüzünü kızılötesi ışıkta eşleştirdi – J0207’yi henüz bilinen en eski ve en soğuk beyaz cüce yapan, tozun varlığını ortaya koydu. Önceden, toz diskleri ve halkaların sadece üçte biri J0207’nin yaşlarında beyaz cüceleri çevrelerken gözlenmişti.  Güneş benzeri bir yıldızın yakıtı bittiğinde kırmızı bir dev olup şişer, kütlesinin en az yarısını eritir ve çok sıcak bir beyaz cücenin arkasında bırakır. Yıldızın dev aşaması boyunca, yıldıza yakın gezegenler ve asteroitler sarılır ve yakılır. Daha uzaktaki gezegenler ve asteroitler hayatta kalır, ancak yörüngeleri genişledikçe dışa doğru hareket eder. Çünkü yıldız kütlesini kaybettiğinde, etrafındaki cisimler üzerindeki çekim kuvveti büyük ölçüde azalır. Bu senaryoda güneş sistemimizin geleceği açıklanmaktadır. Bundan yaklaşık 5 milyar yıl sonra, Merkür, daha sonra Venüs ve muhtemelen Dünya, Güneş kırmızı bir deve dönüşürken yutulacak. Yüz binlerce veya milyon yıldan fazla bir süre içinde, iç güneş sistemi temizlenecek ve kalan gezegenler dışarıya doğru sürüklenecek.  Yine de bazı beyaz cüceler – yüzde 1 – 4 arası – tozlu diskler veya halkalarla çevrili olduklarını belirten kızılötesi emisyon gösterir. Bilim insanları, tozun, yerinden oynayan gezegenlerle yerçekimi etkileşimleriyle yıldıza yaklaştırılan uzak asteroitler ve kuyruklu yıldızlardan kaynaklanabileceğini düşünüyor. Bu küçük cisimler beyaz cüceye yaklaştığında, yıldızın güçlü yerçekimi gelgit bozulması denilen bir süreçte onları ayırır. Kalıntılar, yıldızın yüzeyine yavaşça sarılacak olan bir toz halkası oluşturur. J0207, Maryland-Greenbelt’te bulunan NASA’nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nde yönetilen Backyard Worlds: Planet 9 projesinin lideri ve makalenin ortak yazarı olan astrofizikçi Marc Kuchner tarafından bulundu. Almanya’da projeyle ortak çalışan sivil bilim insanı Melina Thévenot, başlangıçta kızılötesi sinyallerin kötü veriler olduğunu düşünüyordu. ESA’nın (Avrupa Uzay Ajansı) Gaia arşivlerini – kahverengi cüceler için arşivler – gezegen olamayacak kadar büyük ve yıldız olamayacak kadar küçük nesneler için araştırıyordu.  J0207’yi fark ettiğinde, WISE kızılötesi verilerindeki kaynağa bakıp kahverengi bir cüce olamayacak kadar parlak ve uzak olduğunu gördü. Thévenot bulgularını Backyard Worlds: Planet 9 ekibine iletti. Debes ve Kuchner, Hawaii’deki W. M. Keck Gözlemevinde Keck II teleskobuyla yapılan takip gözlemlerini almak için San Diego’daki Kaliforniya Üniversitesi’nde çalışan Adam Burgasser ile bağlantıya geçti. Backyard Worlds projesinde 150.000’den fazla sivil bilim insanından biri olan Thévenot, “Bu, araştırmanın gerçekten motive edici bir yönü” diyor. “Araştırmacılar, keşfettiğiniz dünyalara bakmak için teleskoplarını hareket ettirecekler. Özellikle benim zevk aldığım şey, harika araştırma ekibiyle olan etkileşim. Herkes çok nazik ve keşiflerimizden en iyi şekilde yararlanmaya çalışıyorlar.” Keck gözlemleri, J0207’nin kayıt ayarı özelliklerini doğrulamaya yardımcı oldu. Şimdi bilim insanları, onu modellerine nasıl uyduracaklarını düşünüp duruyorlar. Debes, beyaz cüce sistemlerindeki asteroit kuşağı analoglarının popülasyonunu bir kum saatindeki kum taneleri ile karşılaştırdı. Başlangıçta, sürekli bir malzeme akışı var.  Gezegenler, tozlu bir diski koruyarak parçalanmak üzere beyaz cüce doğrultusunda içe doğru asteroitleri fırlatıyor. Ancak zamanla asteroit kayışları, kum saatindeki kum taneleri gibi tükeniyor. Sonunda, diskteki tüm materyaller beyaz cüce yüzeyinin üzerine düşüyor, bu nedenle J0207 gibi daha eski beyaz cücelerin diskleri veya halkaları olma olasılığı daha düşük olmalıdır. J0207’nin halkası çoklu halkalar bile olabilir. Debes ve meslektaşları, yıldızların gelgitlerinin asteroitleri kırdığı noktada ince bir halka ve beyaz cüceye daha yakın olan daha geniş bir halka olan iki ayrı bileşen olabileceğini öne sürüyor. NASA’nın James Webb Uzay Teleskobu gibi gelecekteki misyonları takip etmek astronomların halkaların kurucu parçalarını bileşenlerine ayırmasına yardımcı olabilir. Kuchner, “Backyard Worlds: Planet 9’u güneş sisteminde kahverengi cüceler ve yeni gezegenler aramak için kurduk” diyor. “Ancak sivil bilim insanlarıyla çalışmak her zaman sürprizlere yol açıyor. Çok hırslılar – proje ikinci doğum gününü yeni kutladı ve şimdiden 1.000’den fazla olası kahverengi cüceyi keşfetti. WISE verileri şimdi web sitesinin kapasitesini iki katına çıkardık. Daha da heyecan verici keşifler için sabırsızlanıyoruz.”

Çeviren: Bünyamin Tan
Kaynak: https://www.sciencedaily.com/releases/2019/02/190219132736.htm

Continue Reading

Uzay

Neptün’ün 14. uydusunun varlığı doğrulandı

Published

on

Hubble uzay teleskopunun görüntülerini inceleyen gökbilimciler, Neptün’ ün 14. uydusunun varlığını doğruladı. Buz devinin en küçük uydusunun çapının yaklaşık 34 kilometre olduğu belirtildi. Bilim insanları uyduya mitolojik varlık Hippocampus adını verdi. Eski Yunan efsanesine göre, bu yarı at yarı balık varlıklar, Yunan deniz tanrısı Poseidon’ un (Romalılarda Neptün) arabasını çekiyordu. Araştırmacılar, Hippocampus’ un Neptün’ün iç uydusu Proteus’ un bir kuyruklu yıldızla çarpışması sonucu oluşan bir parçası olduğunu düşünüyor.  Hubble teleskobuyla 2013 yılında çekilen görüntülerde küçük bir uydunun varlığını keşfeden gökbilimciler, ancak şimdi, uzay nesnesinin özellikleri ve kaynağını anlayabildikten sonra keşiflerini teyit edebildi. Hippocampus, Neptün’den en uzak yedinci uydu ve ondan yaklaşık 105.250 km uzaklıkta bulunuyor. Neptün’ün etrafındaki dönüşünü 23 saatte tamamlıyor. Araştırmacılar, Hippocampus’ un Neptün’ ün en büyük ikinci uydusu olan Proteus’ un bir parçası olduğunu ve bir kuyruklu yıldızla çarpışması sonucu oluştuğunu düşünüyor.

Proteus’ un yüzeyindeki büyük bir darbe kraterinin varlığı da bu teoriyi destekliyor. Bu iki nesnenin yörüngelerini sadece 12 bin km’ lik bir mesafe ayırıyor. Bilim insanları, Neptün’ ün yörüngesinde Hippocampus’ tan daha küçük uyduların olma ihtimalini de dışlamıyor. Araştırmacılar, birkaç yıl içinde Hubble’ ın yerini alacak James Webb uzay teleskopunun bunu çözmeye yardımcı olacağını belirtiyor.
Editör / Yazar: Ali Ekber ÖZGEN
Kaynak: https://www.abc.net.au/news/science/2019-02-21/hippocamp-neptunes-14th-moon-confirmed/10824936

Continue Reading

Uzay

Ay’da Su Üretmek Artık Mümkün!

Published

on

Ay misyonlarının üzerinden her ne kadar 50 yıl geçmiş olsa da ilk günden beri orada su arayışındayız. Mars çalışmalarında da aynı hedefi odak noktalarından birisi haline getiren NASA, Kızıl Gezegen’de suya dair birkaç gelişme kaydetmişti. Ancak ‘ilk göz ağrısı’ Ay, bu konuda daha ön planda olacağa benziyor. ABD Havacılık ve Uzay Dairesi (NASA) uzmanları, Ay yüzeyinde kimyasal yollarla su bileşenleri üretmenin formülünü keşfetti.

NASA’dan görevli olan uzmanlar, Güneş rüzgarlarının Ay’a belirli hızla ulaşması halinde yüzeydeki oksijen atomlarının hidrojen atomlarıyla birleşebilecek şekilde ayrıştırılabileceğini söylediler. Araştırmacılar, “Güneş rüzgarı” adı verilen, uzay boşluğundaki elektron yüklü parçacık akışının Ay’a belirli bir hızda ulaşması halinde, su bileşeni elementlerin tutunmasına elverişli ortam sağladığını belirtti. Geliştirilen bilgisayar simülasyonu, Güneş’ten elde edilen rüzgarın Ay yüzeyindeki proton parçacıkları ile etkileşime girdiğini ve hidrojen atomları üretebileceğini, bu atomların da daha sonra yüzey boyunca ilerleyerek “regolit” denilen Ay toprağındaki silis ve diğer moleküllere bağlı oksijen atomlarına tutunabileceğini kanıtladı.

Uzmanlar; çarpma hızının yarattığı kimyasal tepkimeyle birbirine tutunan hidrojen ve oksijen moleküllerinin, suyun temel bileşeni olan hidroksili ya da H2O’yu üreteceğini belirtti. Bilim adamları, Güneş rüzgarının, Ay’ın yüzeyine taşıdığı elektrik yüklü parçacıkların Ay yüzeyine 450 kilometre hızla çarptığı zaman Ay toprağının bileşenleri silikon, demir ve oksijen atomları arasındaki bağları kırdığı ve oksijen atomlarını ayrıştırarak hidrojene tutunmaya elverişli hale getirebileceğini vurguladı.NASA’nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nden görevli olan William Farrell, “Gördüğünüz her kaya Güneş rüzgarına maruz kaldıktan sonra su üretebilir. Ay’ın ince atmosferinde bu durumun gerçekleşmesi biraz daha kolay oluyor. Üç hidrojen stokunu birlikte değerlendirdik verileri biraz daha detaylandıracağız. Şu ana kadar yaptığımız gerçekten de büyük bir iş.” demecini verdi.
Editör / Yazar: Kuzey KILIÇ
Kaynak: https://www.indiatoday.in/science/story/nasa-finds-chemical-factory-for-water-on-moon-1462277-2019-02-22

Continue Reading

Öne Çıkanlar