fbpx
Connect with us

Uzay

Neden 45 Yıldan Beri Ay’a Gidilmiyor?

Published

on

NASA’nın aya gitmesi günümüzdeki en büyük başarılarından birisi olmayı sürdürüyor. Ancak gerçekten aya gidilip gidilmediğiyle ilgili birçok komplo teorisi üretildi. Ay’a giden astronotlar kayaları topladı, fotoğraflar çekti, deneyler yaptı, bazı bayraklar diktiler ve sonra geri döndüler. En son mürettebatlı Ay’a iniş – Aralık 1972’de Apollo 17’yle gerçekleştirildi. Bu ziyaretin üzerinden neredeyse 45 yıl geçti. İnsanların yeryüzüne en yakın bu cisme geri dönmesi ve orada bir koloni kurması için birçok neden varken, niçin aya bu kadar süredir gidilmiyor.  Araştırmacılar ve girişimciler, Ay’daki mürettebatlı bir üssün, derin uzay görevleri için bir yakıt deposuna dönüşebileceğini, benzeri olmayan uzay teleskoplarının oluşturulmasını sağlayacağını, Mars’ta yaşamayı kolay hale getireceğini ve Dünya ve Mars arasındaki köprünün kurulmasıyla alakalı uzun süredir devam eden gizemleri çözebileceğine inanıyor. Ay seyahatler belki de uzay turizmi yaratarak gelişen bir ekonomi bile olabilir. Eski astronot ChrisHadfield geçtiğimiz günlerde Business Insider’a verdiği demeçte, “Ay’da kalıcı bir insan araştırma istasyonu bir sonraki mantıklı adımdır. Bu sadece üç gün uzakta” açıklamasında bulundu. Ancak birçok astronot ve diğer uzmanlar, son 45 yıl boyunca mürettebatlı bir ay seyahatinin yapılmama gerekçesini banal buluyor.
Ay’a Gitmek Gerçekten Çok Pahalı
Herhangi bir uzay programı için, özellikle insanları kapsayan görevler için denenmiş ve gerçek bir engel, maliyettir. Mart 2017’de Başkan Donald Trump tarafından imzalanan bir yasa, NASA’ya yıllık yaklaşık 5,5 milyar ABD doları bütçe sağlıyor. Bu bütçe 2019’da 19,9 milyar ABD dolarına yükselebilir. Miktarlara bakıldığında bir düşüş görülüyor. NASA’nın birçok farklı projesi ve misyonu bulunuyor. Bunlar; James Webb Uzay Teleskobu, Uzay Fırlatma Sistemi olarak adlandırılan dev roket projesi ve güneşe, Jüpiter’e uzak mesafeli görevler. Mars, Asteroit Kuşağı, Kuiper Kuşağı ve güneş sisteminin kenarınıyla ilgili görevler. Bu görevlerin tamamına para aktarılması düşünüldüğünde NASA’nın bütçesi geçmişe göre biraz küçük.  ABD ordusunun bütçesinin yıllık 600 milyar dolar olduğu düşünüldüğünde, NASA’nın bütçesinin ne kadar yüksek olduğu görülebilir. Ancak oldukça maliyetli olan uzay araştırmaları için yine de yeterli değil. NASA’nın bütçesi 1965’te yüzde 4’e çıktı. Geçtiğimiz 40 yıl boyunca ise yüzde 1’in altında kaldı ve son 15 yıldır federal bütçenin yüzde 0.4’üne doğru ilerliyor. Trump tarafından oluşturulan bütçe içerisinden Ay’a bir ziyaret ve sonrasında Mars yörüngesine bir ziyaret yapılması gerekli. Ancak NASA’nın maliyetli projeleri göz önünde bulundurulduğunda mevcut bütçe bu ziyaretler için yeterli olmayabilir. NASA tarafından 2005 tarihli bir raporda Ay’a gidişin yaklaşık olarak 104 milyar dolara mal olacağı bildirilmişti. Apollo programının bugün Ay’a gidiş maliyeti 120 milyar dolar olarak bildiriliyor. NASA’nın bütçesi Ay’a yeni bir ziyaret yapmak için her zaman düşük kaldı. Geçtiğimiz 45 yıl süresince Ay’a yeni bir ziyaret yapılamamasının sebebi ise bu yüksek maliyetler olarak gösteriliyor. Amerikan Kongresi Ay’a gidiş için daha fazla bütçe çıkarmaya karar vermedikçe insanlı bir Ay ziyareti mümkün görünmüyor. Bugüne kadar ki hiçbir başkan döneminde Ay’a yeniden ziyaret yapılmasıyla ilgili net bir girişim gerçekleştirilmedi. Oğul Bush döneminde böyle bir girişim için adım atılsa da Barack Obama’nın yönetime gelmesiyle birlikte girişim rafa kaldırıldı.  NASA’da çalışan birçok astronot, Ay’a yeniden gitmekle ilgili Amerikan yönetiminin istekli bir tavır ve bütçe ortaya koymamasından dolayı yaşadığı hayal kırıklığını anlatıyor. Devletin Ay’a yeniden gidilmesiyle ilgili bir taahhüt vermemesinin ana nedeni ise politikacılara oy veren Amerikan halkının iradesi olarak gösteriliyor. Apollo programının en yüksek ses getirdiği ve Neil Armstrong ile BuzzAldrin’in Ay yüzeyine çıktığı zamanda bile Amerikalıların sadece %53’lük bir kısmı programın maliyetine değdiğine inanıyordu. Geri kalan tüm zamanlarda Amerikan halkı Ay’a girilmesi konusunda yüzde 50’nin altında bir destek sergiledi. Bugün, Amerikalıların yüzde 55’i, NASA’nın aya geri dönmeye öncelik vermesi gerektiğini düşünüyor. Haziran ayında yayımlanan PewResearch Center anketine göre, inananların yalnızca dörtte biri bunun en önemli öncelik olduğunu düşünüyor. Ancak ankete katılan insanların yüzde 44’ü astronotların Ay’a gitmesini hiç istemiyor. Mürettebatlı Mars aramalarına destek daha güçlü.Yüzde 63’lük bir kesim NASA’nın önceliğinin Mars olması gerektiğine inanıyor. İnsanların %91’lik bir bölümü ise NASA’nın önceliği olduğuna katil asteroitler için gökyüzünü taramanın daha önemli olduğunu düşünüyor.  Kaynak: https://www.sciencealert.com/astronauts-explain-why-nobody-s-visited-the-moon-in-more-than-45-years-and-the-answer-s-a-little-depressing

Advertisement
2 Comments

2 Comments

  1. Mehmet Türk

    Eylül 26, 2018 at 3:52 pm

    Düzeltmeler: ABD Ay’a en son 45 Aralık 1972’de gitmedi. Askeri bütçe 600 milyon değil 600 milyar olacak.

  2. Kemal Dinçtürk

    Kasım 16, 2018 at 6:22 am

    Yanlışlarla dolu bir makale. 2017 de 5.5 milyar olan bütçe 2019 da 19.9 a DÜŞMÜŞ. Düşmüş mü?

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Uzay

Şaşırtıcı halkalarla çevrili eski bir beyaz cüce yıldızı bulundu

Published

on

NASA liderliğindeki Backyard Worlds: Planet 9 projesi ile çalışan bir gönüllü, en eski ve en soğuk bilinen beyaz cüceyi buldu. Gökbilimciler bunun, bilinen çok sayıda toz halkalı beyaz cüce olabileceğinden şüpheleniyorlar. Yıldız, LSPM J0207 + 3331 veya kısaca J0207, araştırmacıları gezegen sistemleri modellerini yeniden gözden geçirmeye zorluyor ve güneş sistemimizin uzak geleceğini öğrenmemize yardımcı olabilir. Baltimore’daki Uzay Teleskopu Bilim Enstitüsü’nün bir astronomu olan John Debes, “Bu beyaz cüce o kadar eskidir ki, halkalarını içine giren materyali besleyen her yıl milyar yıllık zaman ölçeğinde çalışmaktadır.” diyor. “Bilim insanlarının çoğu beyaz cücelerin etrafındaki halkaları açıklamak için yarattıkları modeller sadece 100 milyon yıl kadar iyi çalıştığı için, bu yıldız gezegen sistemlerinin nasıl geliştiğine dair varsayımlarımıza meydan okuyor.”
Bu canlandırmada, bir asteroit (sol altta), bir tozlu moloz halkası ile çevrili olduğu bilinen en eski, en soğuk beyaz cüce olan LSPM J0207 + 3331’in güçlü yerçekimi altında parçalanıyor. Bilim insanları, sistemin kızılötesi sinyalinin en iyi şekilde parçalanan asteroitler tarafından sağlanan tozdan oluşan iki ayrı halka ile açıklandığını düşünüyor.
Debes öncülüğünde elde edilen bulguların ayrıntılarını içeren bir bildiri, The Astrophysical Journal Letters’ın 19 Şubat tarihli sayısında yayınlandı ve internet üzerinden yayında. J0207, Consrilation Capricornus’ta 145 ışık yılı uzaklıkta yer almaktadır. Beyaz cüceler yaşlandıkça yavaş yavaş seoğur ve Debes ekibi J0207’nin 10.500 Fahrenheit (5.800 Santigrat) üzerindeki bir sıcaklığa dayanarak yaklaşık 3 milyar yıllık olduğunu hesapladı. NASA’nın Geniş Alan Kızılötesi Araştırma Gezgini (WISE) misyonu tarafından toplanan güçlü bir kızılötesi sinyal – tüm gökyüzünü kızılötesi ışıkta eşleştirdi – J0207’yi henüz bilinen en eski ve en soğuk beyaz cüce yapan, tozun varlığını ortaya koydu. Önceden, toz diskleri ve halkaların sadece üçte biri J0207’nin yaşlarında beyaz cüceleri çevrelerken gözlenmişti.  Güneş benzeri bir yıldızın yakıtı bittiğinde kırmızı bir dev olup şişer, kütlesinin en az yarısını eritir ve çok sıcak bir beyaz cücenin arkasında bırakır. Yıldızın dev aşaması boyunca, yıldıza yakın gezegenler ve asteroitler sarılır ve yakılır. Daha uzaktaki gezegenler ve asteroitler hayatta kalır, ancak yörüngeleri genişledikçe dışa doğru hareket eder. Çünkü yıldız kütlesini kaybettiğinde, etrafındaki cisimler üzerindeki çekim kuvveti büyük ölçüde azalır. Bu senaryoda güneş sistemimizin geleceği açıklanmaktadır. Bundan yaklaşık 5 milyar yıl sonra, Merkür, daha sonra Venüs ve muhtemelen Dünya, Güneş kırmızı bir deve dönüşürken yutulacak. Yüz binlerce veya milyon yıldan fazla bir süre içinde, iç güneş sistemi temizlenecek ve kalan gezegenler dışarıya doğru sürüklenecek.  Yine de bazı beyaz cüceler – yüzde 1 – 4 arası – tozlu diskler veya halkalarla çevrili olduklarını belirten kızılötesi emisyon gösterir. Bilim insanları, tozun, yerinden oynayan gezegenlerle yerçekimi etkileşimleriyle yıldıza yaklaştırılan uzak asteroitler ve kuyruklu yıldızlardan kaynaklanabileceğini düşünüyor. Bu küçük cisimler beyaz cüceye yaklaştığında, yıldızın güçlü yerçekimi gelgit bozulması denilen bir süreçte onları ayırır. Kalıntılar, yıldızın yüzeyine yavaşça sarılacak olan bir toz halkası oluşturur. J0207, Maryland-Greenbelt’te bulunan NASA’nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nde yönetilen Backyard Worlds: Planet 9 projesinin lideri ve makalenin ortak yazarı olan astrofizikçi Marc Kuchner tarafından bulundu. Almanya’da projeyle ortak çalışan sivil bilim insanı Melina Thévenot, başlangıçta kızılötesi sinyallerin kötü veriler olduğunu düşünüyordu. ESA’nın (Avrupa Uzay Ajansı) Gaia arşivlerini – kahverengi cüceler için arşivler – gezegen olamayacak kadar büyük ve yıldız olamayacak kadar küçük nesneler için araştırıyordu.  J0207’yi fark ettiğinde, WISE kızılötesi verilerindeki kaynağa bakıp kahverengi bir cüce olamayacak kadar parlak ve uzak olduğunu gördü. Thévenot bulgularını Backyard Worlds: Planet 9 ekibine iletti. Debes ve Kuchner, Hawaii’deki W. M. Keck Gözlemevinde Keck II teleskobuyla yapılan takip gözlemlerini almak için San Diego’daki Kaliforniya Üniversitesi’nde çalışan Adam Burgasser ile bağlantıya geçti. Backyard Worlds projesinde 150.000’den fazla sivil bilim insanından biri olan Thévenot, “Bu, araştırmanın gerçekten motive edici bir yönü” diyor. “Araştırmacılar, keşfettiğiniz dünyalara bakmak için teleskoplarını hareket ettirecekler. Özellikle benim zevk aldığım şey, harika araştırma ekibiyle olan etkileşim. Herkes çok nazik ve keşiflerimizden en iyi şekilde yararlanmaya çalışıyorlar.” Keck gözlemleri, J0207’nin kayıt ayarı özelliklerini doğrulamaya yardımcı oldu. Şimdi bilim insanları, onu modellerine nasıl uyduracaklarını düşünüp duruyorlar. Debes, beyaz cüce sistemlerindeki asteroit kuşağı analoglarının popülasyonunu bir kum saatindeki kum taneleri ile karşılaştırdı. Başlangıçta, sürekli bir malzeme akışı var.  Gezegenler, tozlu bir diski koruyarak parçalanmak üzere beyaz cüce doğrultusunda içe doğru asteroitleri fırlatıyor. Ancak zamanla asteroit kayışları, kum saatindeki kum taneleri gibi tükeniyor. Sonunda, diskteki tüm materyaller beyaz cüce yüzeyinin üzerine düşüyor, bu nedenle J0207 gibi daha eski beyaz cücelerin diskleri veya halkaları olma olasılığı daha düşük olmalıdır. J0207’nin halkası çoklu halkalar bile olabilir. Debes ve meslektaşları, yıldızların gelgitlerinin asteroitleri kırdığı noktada ince bir halka ve beyaz cüceye daha yakın olan daha geniş bir halka olan iki ayrı bileşen olabileceğini öne sürüyor. NASA’nın James Webb Uzay Teleskobu gibi gelecekteki misyonları takip etmek astronomların halkaların kurucu parçalarını bileşenlerine ayırmasına yardımcı olabilir. Kuchner, “Backyard Worlds: Planet 9’u güneş sisteminde kahverengi cüceler ve yeni gezegenler aramak için kurduk” diyor. “Ancak sivil bilim insanlarıyla çalışmak her zaman sürprizlere yol açıyor. Çok hırslılar – proje ikinci doğum gününü yeni kutladı ve şimdiden 1.000’den fazla olası kahverengi cüceyi keşfetti. WISE verileri şimdi web sitesinin kapasitesini iki katına çıkardık. Daha da heyecan verici keşifler için sabırsızlanıyoruz.”

Çeviren: Bünyamin Tan
Kaynak: https://www.sciencedaily.com/releases/2019/02/190219132736.htm

Continue Reading

Uzay

Neptün’ün 14. uydusunun varlığı doğrulandı

Published

on

Hubble uzay teleskopunun görüntülerini inceleyen gökbilimciler, Neptün’ ün 14. uydusunun varlığını doğruladı. Buz devinin en küçük uydusunun çapının yaklaşık 34 kilometre olduğu belirtildi. Bilim insanları uyduya mitolojik varlık Hippocampus adını verdi. Eski Yunan efsanesine göre, bu yarı at yarı balık varlıklar, Yunan deniz tanrısı Poseidon’ un (Romalılarda Neptün) arabasını çekiyordu. Araştırmacılar, Hippocampus’ un Neptün’ün iç uydusu Proteus’ un bir kuyruklu yıldızla çarpışması sonucu oluşan bir parçası olduğunu düşünüyor.  Hubble teleskobuyla 2013 yılında çekilen görüntülerde küçük bir uydunun varlığını keşfeden gökbilimciler, ancak şimdi, uzay nesnesinin özellikleri ve kaynağını anlayabildikten sonra keşiflerini teyit edebildi. Hippocampus, Neptün’den en uzak yedinci uydu ve ondan yaklaşık 105.250 km uzaklıkta bulunuyor. Neptün’ün etrafındaki dönüşünü 23 saatte tamamlıyor. Araştırmacılar, Hippocampus’ un Neptün’ ün en büyük ikinci uydusu olan Proteus’ un bir parçası olduğunu ve bir kuyruklu yıldızla çarpışması sonucu oluştuğunu düşünüyor.

Proteus’ un yüzeyindeki büyük bir darbe kraterinin varlığı da bu teoriyi destekliyor. Bu iki nesnenin yörüngelerini sadece 12 bin km’ lik bir mesafe ayırıyor. Bilim insanları, Neptün’ ün yörüngesinde Hippocampus’ tan daha küçük uyduların olma ihtimalini de dışlamıyor. Araştırmacılar, birkaç yıl içinde Hubble’ ın yerini alacak James Webb uzay teleskopunun bunu çözmeye yardımcı olacağını belirtiyor.
Editör / Yazar: Ali Ekber ÖZGEN
Kaynak: https://www.abc.net.au/news/science/2019-02-21/hippocamp-neptunes-14th-moon-confirmed/10824936

Continue Reading

Uzay

Ay’da Su Üretmek Artık Mümkün!

Published

on

Ay misyonlarının üzerinden her ne kadar 50 yıl geçmiş olsa da ilk günden beri orada su arayışındayız. Mars çalışmalarında da aynı hedefi odak noktalarından birisi haline getiren NASA, Kızıl Gezegen’de suya dair birkaç gelişme kaydetmişti. Ancak ‘ilk göz ağrısı’ Ay, bu konuda daha ön planda olacağa benziyor. ABD Havacılık ve Uzay Dairesi (NASA) uzmanları, Ay yüzeyinde kimyasal yollarla su bileşenleri üretmenin formülünü keşfetti.

NASA’dan görevli olan uzmanlar, Güneş rüzgarlarının Ay’a belirli hızla ulaşması halinde yüzeydeki oksijen atomlarının hidrojen atomlarıyla birleşebilecek şekilde ayrıştırılabileceğini söylediler. Araştırmacılar, “Güneş rüzgarı” adı verilen, uzay boşluğundaki elektron yüklü parçacık akışının Ay’a belirli bir hızda ulaşması halinde, su bileşeni elementlerin tutunmasına elverişli ortam sağladığını belirtti. Geliştirilen bilgisayar simülasyonu, Güneş’ten elde edilen rüzgarın Ay yüzeyindeki proton parçacıkları ile etkileşime girdiğini ve hidrojen atomları üretebileceğini, bu atomların da daha sonra yüzey boyunca ilerleyerek “regolit” denilen Ay toprağındaki silis ve diğer moleküllere bağlı oksijen atomlarına tutunabileceğini kanıtladı.

Uzmanlar; çarpma hızının yarattığı kimyasal tepkimeyle birbirine tutunan hidrojen ve oksijen moleküllerinin, suyun temel bileşeni olan hidroksili ya da H2O’yu üreteceğini belirtti. Bilim adamları, Güneş rüzgarının, Ay’ın yüzeyine taşıdığı elektrik yüklü parçacıkların Ay yüzeyine 450 kilometre hızla çarptığı zaman Ay toprağının bileşenleri silikon, demir ve oksijen atomları arasındaki bağları kırdığı ve oksijen atomlarını ayrıştırarak hidrojene tutunmaya elverişli hale getirebileceğini vurguladı.NASA’nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nden görevli olan William Farrell, “Gördüğünüz her kaya Güneş rüzgarına maruz kaldıktan sonra su üretebilir. Ay’ın ince atmosferinde bu durumun gerçekleşmesi biraz daha kolay oluyor. Üç hidrojen stokunu birlikte değerlendirdik verileri biraz daha detaylandıracağız. Şu ana kadar yaptığımız gerçekten de büyük bir iş.” demecini verdi.
Editör / Yazar: Kuzey KILIÇ
Kaynak: https://www.indiatoday.in/science/story/nasa-finds-chemical-factory-for-water-on-moon-1462277-2019-02-22

Continue Reading

Öne Çıkanlar