fbpx
Connect with us

Bilim

Dendritlerin elektriksel özellikleri beynimizin benzersiz hesaplama gücünü açıklamaya yardımcı olmaktadır

Published

on

İnsan beynindeki nöronlar diğer binlerce hücrenin elektrik sinyallerini alır ve dendritler olarak adlandırılan uzun sinir uzantıları, tüm bu bilgilerin birleştirilmesinde kritik bir rol oynar, böylece hücreler uygun şekilde cevap verebilir. İnsan beyin dokusunun elde edilmesi zor örneklerini kullanan MIT nörobilimcileri, insan dendritlerinin diğer türlerden farklı elektriksel özelliklere sahip olduğunu keşfettiler. Çalışmaları, elektrik sinyallerinin, insan dendritleri boyunca akarken daha fazla zayıfladığını ve daha yüksek derecede elektriksel bölümlendirmeye neden olduğunu, yani dendritlerin küçük bölümlerinin nöronun geri kalanından bağımsız olarak davranabileceğini göstermektedir.

Araştırmacılar, bu farklılıkların insan beyninin gelişmiş bilgi işlem gücüne katkıda bulunabileceğini söylüyor. Fred ve Carole Middleton Kariyer Gelişimi yardımcı doçenti ve bilişsel bilimler profesörü olan Mark Harnett, şunları söylüyor: “nsanların zekası değil, daha çok nöronumuz ve daha büyük bir korteksimiz var. Yukarıdan aşağıya nöronlar farklı davranmaktadır. İnsan nöronlarında, daha fazla elektriksel bölümlenme vardır ve bu, bu birimlerin biraz daha bağımsız olmasına ve potansiyel olarak tek nöronların hesaplama yeteneklerinin artmasına neden olur.” MIT’nin McGovern Beyin Araştırmaları Enstitüsü’nün üyesi olan Harnett ve Harvard Tıp Fakültesi ve Massachusetts Genel Hastanesi’nde nöroloji profesörü olan Sydney Cash, Cell’in 18 Ekim tarihli sayısında bu araştırmayı kaleme aldılar. Makalenin başyazarı, MIT’nin Beyin ve Bilişsel Bilimler Bölümü’nün lisansüstü öğrencisi Lou Beaulieu-Laroche’dir.
Sinirsel hesaplama
Dendritlerin, bir bilgisayardaki transistörlere benzer şekilde, elektrik sinyalleri kullanarak basit işlemler gerçekleştirdikleri düşünülebilir. Dendritler diğer birçok nörondan girdi alır ve bu sinyalleri hücre gövdesine taşır. Yeterince uyarılırsa, bir nöron bir aksiyon potansiyelini ateşler – daha sonra diğer nöronları uyaran bir elektriksel dürtü. Bu nöronların büyük ağları, düşünce ve davranış üretmek için birbirleriyle iletişim kurarlar. Tek bir nöronun yapısı genellikle bir ağaca benzer, birçok dal hücre gövdesine çok uzaktan bilgi getirir. Önceki araştırmalar, hücre gövdesine gelen elektriksel sinyallerin gücünün, kısmen, oraya ulaşmak için dendrit boyunca ne kadar uzaklaştıklarına bağlı olduğunu bulmuştur. Sinyaller yayıldıkça, zayıflarlar, bu yüzden hücre gövdesinden uzaklaşan bir sinyalin, hücre gövdesine yakın olandan daha az bir etkisi vardır. İnsan beyninin korteksindeki dendritler, sıçanlar ve diğer birçok türdekinden çok daha uzundur, çünkü insan korteksi, diğer türlerinkinden daha kalındır. İnsanlarda, korteks, toplam beyin hacminin yaklaşık yüzde 75’ini oluşturur, bu oran sıçan beyninde yaklaşık yüzde 30’dur. İnsan korteksi, sıçanlarınkinden iki ila üç kat daha kalın olmasına rağmen, altı tane farklı nöron katmanından oluşan aynı genel organizasyonu korur. 5. tabakadaki nöronlar, tabaka 1’e kadar uzanacak kadar uzun olan dendritlere sahiptir, bu da insan dendritlerinin insan beyninin gelişmesiyle uzaması gerektiği ve elektrik sinyallerinin o kadar uzaklaşmak zorunda kaldığı anlamına gelir. Yeni çalışmada, MIT ekibi bu uzunluk farklılıklarının dendritlerin elektriksel özelliklerini nasıl etkileyebileceğini araştırmak istedi.

Temporal lobun bir kısmının cerrahi olarak çıkarılması sırasında epilepsi hastalarından çıkarılmış küçük beyin dokularını kullanarak sıçan ve insan dendritlerindeki elektriksel aktiviteleri karşılaştırabildiler. Beynin hastalıklı kısmına ulaşmak için, cerrahlar ayrıca anterior temporal lobun küçük bir parçasını çıkarmak zorunda kaldılar. MGH çalışma arkadaşları Cash, Matthew Frosch, Ziv Williams ve Emad Eskandar’ın yardımıyla, Harnett’in laboratuvarı, her biri bir tırnağın büyüklüğünde olan ön temporal lob örneklerini elde edebildi. Harnett, kanıtın, anterior temporal lobun epilepsiden etkilenmediğini ve nöropatolojik tekniklerle incelendiğinde dokunun normal göründüğünü söylüyor. Beynin bu kısmı, dil ve görsel işlem de dahil olmak üzere çeşitli işlevlerde yer alır, ancak herhangi bir işlev için kritik değildir; hasta dokular çıkarıldıktan sonra normal olarak işlev görebilir. Dokuyu çıkardıktan sonra sonra araştırmacılar, içinde akmakta olan oksijenle birlikte beyin omurilik sıvısına çok benzer bir solüsyon yerleştirdiler. Bu, dokuları 48 saate kadar canlı tutmalarını sağladı. Bu süre boyunca, elektrik sinyallerinin, korteksteki en yaygın eksitatör nöron tipi olan piramidal nöronların dendritleri boyunca nasıl seyahat ettiklerini ölçmek için yama-kelepçe elektrofizyolojisi olarak bilinen bir teknik kullandılar. Bu deneyler öncelikle Beaulieu-Laroche tarafından gerçekleştirilmiştir. Harnett’in laboratuarı (ve diğerleri) daha önce bu tür bir deneyi kemirgen dendritlerinde yapmıştı, ancak ekibi insan dendritlerinin elektriksel özelliklerini ilk analiz eden gruptur.
Benzersiz özellikler
Araştırmacılar, insan dendritleri daha uzun mesafeleri kapsamadığı için, katman (5) ‘den bir insan dendriti boyunca katman (5)’ deki hücre gövdesine akan bir sinyalin, tabaka (1) ‘den 5. tabakaya uzanan sıçan dendriti boyunca akan bir sinyalden çok daha zayıf olduğunu bulmuşlardır. Ayrıca, insan ve sıçan dendritlerinin, akım akışını düzenleyen aynı sayıda iyon kanalına sahip olduklarını da göstermişlerdir, fakat bu kanallar, dendrit uzamasının bir sonucu olarak insan dendritlerinde daha düşük bir yoğunlukta ortaya çıkmaktadır. Harnett, ayrıca bu yoğunluk değişiminin insan ve sıçan dendritleri arasında görülen elektriksel aktivitedeki bazı farklılıklardan sorumlu olabileceğini gösteren ayrıntılı bir biyofiziksel model geliştirdiklerini söylüyor. Soru şu, bu farklılıklar insan beyni gücünü nasıl etkiler? Harnett’in hipotezi, bir dendritin daha fazla bölgesinin bir gelen sinyalin gücünü etkilemesine izin veren bu farklılıklar nedeniyle, bireysel nöronların bilgi üzerinde daha karmaşık hesaplamalar yapabilmeleridir. “Eğer insan korteksi veya kemirgen korteksi olan bir kortikal kolonunuz varsa, kemirgen yapısına karşı insan yapısı ile daha fazla hesaplamayı daha hızlı gerçekleştirebilirsiniz,” diyor. Harnett, insan nöronları ve diğer türler arasında birçok farklı farklılıklar olduğunu da ekleyerek, dendritik elektriksel özelliklerin etkilerini hafifletmeyi zorlaştırdığını söylüyor. Gelecekteki çalışmalarda, bu elektriksel özelliklerin kesin etkisini ve daha fazla bilgi işlem gücü üretmek için insan nöronlarının diğer benzersiz özellikleriyle nasıl etkileştiklerini keşfetmeyi umuyor. Araştırma, Kanada Ulusal Bilimler ve Mühendislik Araştırma Konseyi, Dana Vakfı David Mahoney Nörogörüntüleme Hibe Programı ve Ulusal Sağlık Enstitüleri tarafından finanse edildi. Kaynak: https://www.sciencedaily.com/releases/2018/10/181018141057.htm
Çeviren: Bünyamin TAN

Bilim

Cerrahlar, Bir Bebeğin Beyninde Olgunlaşmış Diş Şeklinde Bir Tümör Buldular

Published

on

Bilim insanları yaşına göre fazla hızlı gelişen bir bebeğin beynini incelediklerinde olgunlaşmış diş şeklinde bir tümör buldular. The New England Journal of Medicine’in 2014’ teki haberine göre olay Maryland Üniversitesi ve Baltimore Johns Hopkins Children’ s Center’ ın beyin cerrahlarının 2014’ te 4 yaşındaki bir çocuğun beyin MR’ ını incelemeleriyle ortaya çıktı. İncelemelere göre tümör ceviz büyüklüğündeydi ve yan kısımları boyunca küçük yapılar vardı. Bebek hemen operasyona alındı ve tümör beyninden alındı. Tümörün embriyonik hipofiz dokusundan türemiş bir tümör diğer adıyla Kraniyofarenjiyomlar ( merkezi sinir sisteminin sellar ve para sellar bölgesinde yer alan iyi huylu büyüyen tümörler) olduğu ortaya çıktı. Bu tümör genellikle küçük çocuklarda oluşsa da nadiren yetişkinlerde de görülebiliyor. Genellikle beyin tabanında bulunup hormonları düzenleyen bir bez olan hipofiz bezinin yakınlarında görülüyor.

İyi huylu oldukları için yayılıp kansere sebep olmuyorlar ama hipofiz bezine yakınlıklarına göre bazı hormonal problemelere sebep olabiliyorlar. Bu olay oldukça ilginç bir vakanın sadece başlangıcıydı. Ameliyat sırasında cerrahlar buldukları tümörün dişleşmiş olduğunu gördüler. Bu tümörler teratom olarak adlandırılır. Teratom yalnızca diş yapısında olmak zorunda değildir; kas, saç, kemik gibi dokulardan oluşabilirler. Bu teratomun ise neden ya da nasıl diş halinde şekillendiği belli değil. Maryland Üniversitesi Medikal Merkezi’nde ameliyatı gerçekleştiren doktor Narlin Beaty, Lİve Science’ a yaptığı açıklamada şöyle konuştu:

Diş şeklinde bir tümör her gün gördüğümüz bir şey değil. Kraniyofarenjiyomlar’ da ise benzeri görülmemiş bir olay. Tümör başarıyla alındı ve çocuk aylar içinde kalıcı bir iyileşme göterdiyse de hala tedavi edilebilir hormonal problemleri var. Bunun içinse tiroidal ve adrenal bezlere hormonal replasman tedavisi uygulanıyor. Doktor Beaty patologların olayı araştırdığını ve ileride yapılacak araştırmalar için dişten örnekler alındığını söyledi. Son olarak hastanın çok iyi bir iyileşme gösterdiğini ve takip için belirli aralıklarla MRI taramasına alındığını belirtti.

Editör / Yazar: Şeyma SÜRÜCÜ

Kaynak: https://www.iflscience.com/health-and-medicine/surgeons-found-fully-formed-teeth-deep-inside-a-babys-brain/

Continue Reading

Bilim

Son araştırmalar, görmeyen insanların beyinlerinin işitme yetisini keskinleştirdiğini ortaya koydu

Published

on

Solda: Araştırmacılar, işitsel kortekste yanıtları ölçerek, beyinde frekans yanıtlarının nasıl temsil edildiğinin bir haritasını bulmaya başladılar. Sıcak renkler, beynin, düşük tonlu tonlara en çok yanıt veren bölgeleri temsil ederken, mavi renkler, yüksek tonlu tonlara daha çok yanıt veren bölgeleri temsil ediyor. Sağda: Araştırmacılar beynin her bir köşesinin seçici olduğu frekans aralığını incelediklerinde, görme engelli bireyler için ortamdaki sesleri seçme ve tanımlama yeteneğinin altında yatan ayarlamaların daha dar olma eğiliminde olduklarını gördüler.

Araştırmalar, doğuştan kör olmuş veya hayatın erken dönemlerinde kör olmuş insanların, özellikle müzikal yetenekler ve uzayda hareket eden nesneleri takip ederken (yalnızca ses kullanarak yoğun bir yoldan geçmeyi hayal edin) daha hassas bir işitme duyusuna sahip olduğunu göstermiştir. On yıllardır bilim insanları, beyindeki hangi değişikliklerin bu gelişmiş işitsel yeteneklere sebep olduğunu merak ettiler.

22 Nisan tarihinde Washington Üniversitesi’nden bir grup araştırmacının biri Journal of Neuroscience’ta, diğeri Ulusal Bilimler Akademisi’nin Bildirilerinde yayınlanan bir araştırma makalesinde beyinlerdeki iki farklılığı tanımlamak için fonksiyonel MRG kullan işitsel bilgiyi daha iyi kullanarak kör bireylerin yeteneklerinden sorumlu olabilecek bölgeyi ortaya çıkardı.

UW’de bir psikoloji profesörü olan ve her iki çalışmanın da yazarı olan Ione Fine, “ Kör insanlar için işitme duyusunun bir önemi var, çünkü dünyayı görsel bilgi olmadan yaşamak zorunda kalıyorlar. Bunun beyinde nasıl olduğunu araştırmak istedik” dedi.

Dinlerken beynin hangi kısımlarının en aktif olduğunu görmek yerine, her iki çalışmada da beynin işitsel frekanstaki ince farklara karşı duyarlılığı incelenmiştir.

UW Psikoloji Bölümü’nden mezun olan ve Journal of Neuroscience’ın makalesinde başyazar olan Kelly Chang, “Nöronların ne kadar hızlı ateşlendiğini değil, nöron popülasyonlarının sesle ilgili bilgileri ne kadar doğru bir şekilde gösterdiğini ölçtük” dedi.

Bu çalışma, işitsel kortekste, kör olan bireylerin, ses frekansındaki küçük farkları ayırt etmede, görüşülen deneklerden daha dar sinirsel “ayarlama” gösterdiğini ortaya koymuştur.

Fine, “Bu, körlüğün işitsel kortekste plastisite ile sonuçlandığını gösteren ilk çalışmadır. Bu önemlidir, çünkü bu, beyin ve görme engelli bireylerde çok benzer işitsel bilgileri alan beynin bir alanıdır.” dedi. “Fakat kör bireylerde, daha fazla bilginin sesten çıkarılması gerekiyor – ve bu bölge sonuç olarak gelişmiş kapasiteler geliştiriyor gibi görünüyor.”

“Bu, bebek beyinlerinde yeteneklerin gelişiminin içinde büyüdükleri ortamdan nasıl etkilendiğine dair zarif bir örnek sunuyor.”

İkinci çalışma, doğuştan kör olan ya da hayatın erken dönemlerinde kör olan bireylerin, uzayda hareket eden nesneleri nasıl algıladığını incelemiştir. Araştırma ekibi, beynin hMT + adı verilen ve hareketli bireylerin hareketli görsel objeleri izlemekten sorumlu olan bir alanının görme engelli bireylerde işitsel sinyallerin hem hareketi hem de hareketin sıklığını yansıtan sinirsel tepkiler gösterdiğini göstermiştir. Bu, kör insanlarda, hMT + alanının benzer bir rol oynamak üzere işe yaradığını göstermektedir – arabalar gibi hareketli işitsel objeleri veya etraflarındaki insanların ayak seslerini takip etmek gibi.

Son araştırmalar, görmeyen insanların beyinlerinin işitme yetisini keskinleştirdiğini ortaya koydu

Journal of Neuroscience’taki bildiri iki ekibin işi – biri UW’de, diğeri İngiltere’deki Oxford Üniversitesi’nde. Her iki ekip de çalışmaya katılanların sinirsel tepkileri ölçerken, katılımcılar fMRI makinesi beyin aktivitesini kaydederken frekansta farklı bir Mors kodu benzeri ton dizisi dinlemiştir. Araştırma ekipleri, kör katılımcılarda, işitsel korteksin, her bir sesin frekansını daha doğru bir şekilde temsil ettiğini buldu.

Chang, “Çalışmamız, kör bireylerin beyninin, frekansları daha iyi algıladığını gösteriyor” dedi. “Görme gücü olan bir kişi için, sesi doğru bir şekilde temsil etmek önemli değildir, çünkü nesneleri tanımalarına yardımcı olacak görüşü vardır, kör insanlar sadece işitsel bilgilere sahiptir. Bu bize kör bireylerin beyninde hangi değişikliklerin ortamdaki sesleri seçip tanımlamakta daha iyi olmasına neden olduğunu açıklama konusunda bir fikir verir.”

Ulusal Bilimler Akademisi çalışmasının bildirileri, hMT + bölgesinin kör insanların beyninin sesi kullanarak nesnelerin hareketlerini izlemelerine nasıl yardımcı olabileceğini incelemiştir. Katılımcılar bir kez daha işitsel frekanstaki farklı tonları dinledi, ancak bu kez sesler hareket ediyormuş gibi geliyordu. Daha önceki çalışmalarda da görüldüğü gibi, kör bireylerde hMT + alanındaki sinirsel tepkiler seslerin hareket yönü ile ilgili bilgiler içeriyordu, oysaki katılımcılarda bu sesler önemli sinirsel aktivite üretmedi.

Araştırmacılar, frekansa göre değişen sesler kullanarak, kör bireylerde, hMT + bölgesinin seslerin hareketinin yanı sıra frekans için de seçici olduğunu ve bu bölgenin uzaydaki hareketli nesneleri algılamasına yardımcı olabileceği fikrini desteklediğini gösteriyordu.

Fine, “Bu sonuçlar, erken körlüğün, işitsel görevleri nispeten karmaşık bir şekilde çözmek için görsel alanların aktif olmasına yol açtığını gösteriyor.” dedi.

Bu çalışma aynı zamanda iki görme engelini kurtarma konusunu da içeriyordu – bebeklikten erişkinliğe kadar görme bozukluğu olan, yetişkinlikte ameliyatla görme yetisi iyileştirilen bireyler. Bu bireylerde, hMT + alanı hem işitsel hem de görsel hareketi işleyebilen ikili bir amaca hizmet ediyor gibiydi. Görme engelli olan kişilerin dahil edilmesi, beyindeki bu plastisitenin gelişimin erken aşamalarında gerçekleştiği fikrine ek kanıtlar verir, dedi Fine. Çünkü sonuçlar beyinlerinin erken yaşlarının bir sonucu olarak işitsel işleme geçiş yaptığını gösteriyor; ancak yetişkinlik döneminde görme iyileştirildikten sonra bile bu yetenekleri koruyor.

Fine’a göre, bu araştırma beynin nasıl geliştiğine dair mevcut bilgimizi artırıyor, çünkü ekip sadece beynin hangi bölgelerinin körlük sonucu değiştiğini araştırmıyor, aynı zamanda ne gibi değişiklikler olduğunu tam olarak inceliyor – özellikle, frekansa duyarlılığı. Çalışma erken dönemde kör olan insanların dünyayı nasıl anladıklarını da açıklayabilir. Çalışma katılımcılarından birinin tanımladığı gibi, “Sen gözlerinle görüyorsun, ben kulaklarımla görüyorum.”

Her iki çalışma da Ulusal Göz Enstitüsü ve Ulusal Sağlık Enstitüleri tarafından finanse edildi. Ulusal Bilimler Akademisi çalışmasının Bildirileri, UW’den Elizabeth Huber ve Reno, Nevada Üniversitesi’nden Fang Jiang tarafından ortaklaşa yazılmıştır. Journal of Neuroscience çalışması, Chang ve Huber ile birlikte, Oxford Üniversitesi’nden Ivan Alvarez, Aaron Hundle ve Holly Bridge tarafından yazılmıştır.

Çeviren: Bünyamin TAN

Kaynak: https://www.sciencedaily.com/releases/2019/04/190422151020.htm

Continue Reading

Bilim

Biyosentetik Çift Çekirdekli ilk hücresel bilgisayarı Üretildi

Published

on

ETH araştırmacıları CRISPR-Cas9-tabanlı çift çekirdek işlemcisini insan beynine entegre etmeyi başardı. Böylece biyo-bilgisayar üretimi için büyük bir adım atılmış oldu. Dijital dünyadan ilham alınarak üretilmiş bir modelle gen değişimlerini kullanarak genlerin getirdikleri özellikleri dışa vuruşlarını yani gen ekspirasyonunu kontrol etmek sentetik biyolojinin temel amaçlarından biri. Dijital teknoloji verileri işlemek için, devreler oluşturarak ‘Mantık Kapıları’ isimli tekniği kullanır. Örneğin C çıktısı yalnızca A ve B girdileri aynı anda var olduğunda elde edilebilir. Biyoteknologlar hücrelerde gen değişimi sağlamak için benzer bir devre oluşturma tekniği oluşturmayı denediler. Bu yolda bazı dezavantajları vardı. Yeterince esnek değillerdi, aynı anda yalnızca bir kodu ve girdi olarak yalnızca tek bir spesifik metabolik girdiyi işleyebiliyorlardı. Hücre içinde denenecek bu daha karmaşık işlemler belirli koşullarda başarılı olabiliyordu ve başarısızlık ihtimali her zaman daha yüksekti. Dijital dünyada bu devreler elektron biçimdeki tek bir girdiye bağlıdır. Bilgisayarlar devredeki bu eksikliği saniyede 1 milyon girdi işleyerek hızlarıyla telafi edebilir. Hücreler bilgisayarlara nazaran çok daha yavaş olsalar da saniyede 100,000 girdi işleyebilirler. Hücresel bilgisayarlar henüz insan metabolizmasının bu muazzam veri işleme kapasitesine ulaşamadı.

BİYOLOJİK BİLEŞEN İŞLEMCİSİ

Basel’deki ETH Zürih Biyosistem Bilimi ve Mühendisliği Bölümünde Biyoteknoloji ve Biyomühendislik Profesörü MartinFussenegger tarafından yönetilen bir ekip, farklı programlama türlerini kabul eden esnek bir çekirdek işlemcisi veya merkezi işlem birimi (CPU) oluşturmak için biyolojik bileşenleri kullanmanın bir yolunu buldu. İşlemci ETH Zürih’teki bilim insanları taradından CRISPR-Cas9 sistemi temel alınarak üretildi ve bu işlemci aynı anda birden fazla RNA biçimindeki kodu işleyebiliyor. İşlemcinin çekirdeğini Cas9 isimli proteinin değişik bir formu oluşturuyor. Buna karşılık olarak girdiler RNA serileri tarafından taşınıyor ve merkezi işlem birimi genlerin nasıl ifade edileceğini düzenliyor, sonucunda da belirli proteinler üretiliyor. Bu yaklaşımla bilim insanları insan hücrelerinde ölçeklenebilir devreler oluşturarak yarı dijital toplayıcılar oluşturarak 2 girdi ve 2 çıktıyla tek haneli binary kodları oluşturabilir.

GÜÇLÜ BİRÇOK ÇEKİRDEKLİ VERİ İŞLEMCİSİ

Biliminsanları bir adım daha ileri gittiler ve bilgisayarlardakine benzer, iki çekirdeği tek bir hücrede birleştiren biyolojik çift çekirdekli bir işlemci ürettiler. Bunun için iki farklı bakterideki CRISPR-Cas9 proteinlerini kullandılar. Fussenegger birden fazla çekirdeğe sahip olan ilk hücresel bilgisayarı ürettiklerini ifade etti. Biyolojik bilgisayar aşırı küçük olmakla birlikte teoride istenen herhangi bir boyuta dönüştürülebilir. ‘Milyonlarca çift çekirdekli hücreye sahip bir mikrodoku hayal edin. Bu bilgisayarsal uzuvlar enerjinin yalnızca küçük bir kısmını kullanarak süper-bilgisayarların çok daha ötesine ulaşabilir.’ dedi Fussenegger.

TEŞHİS VE TEDAVİ UYGULAMALARI

Hücresel bilgisayarlar vücuttaki sinyalleri ve kimyasal belirteçleri okuyup işleyerek ona uygun cevabı oluşturabilir. Doğru şekilde programlanmış bir ana işlem birimiyle bu bilgisayarlar 2 farklı girdiden ortak bir sonuç çıkarabilir. Mesela yalnızca A belirtisi varsa bilgisayar buna uygun teşhis molekülünü ya da uygun ilacı oluşturabilir. Yalnızca B belirtisi varsa bilgisayar buna göre programlamalar yapar ama 2 belirteç aynı anda mevcutsa bilgisayar 3. bir cevap oluşturur. Kanser gibi olgularda gerekli tıbbi cevabı oluşturmuş olur. Fussenegger’a göre bu bilgisayarak geri bildirimleri entegre ederek hastalıkları önelemek için gerekli önlemleri alabilecek. Örneğin B maddesinin vücutta belirli bir süredir bulunması kanser metastazının göstergesiyse bilgisayar buna göre maddeler salgılayıp metastazın önüne geçebilecek.

ÇOK ÇEKİRDEKLİ İŞLEMCİLERİN ÜRETİMİ MÜMKÜN

‘Hücresel bilgisayar devrimsel bir fikir gibi görünse de durum aslında öyle değil. İnsan vücudu zaten büyük bir bilgisayar. Zamanın başlangıcından beri metabolizmamız, binlerce hücrelerimizde bilgi işleme gücü üretiyor.‘ diyor Fussenegger. Hücrelerimiz dışarıdan aldığı girdileri işleyip ya kimyasal ya da biyolojik çıktılar oluşturuyor. ‘Süper bilgisayarların aksine bunu yapmak için tek ihtiyacıysa bir dilim ekmek.’ Fussenegger’in bir sonraki amacıysa çok çekirdekli bir hücresel bilgisayar üretip, iki çekirdekli hücresel bilgisayardan daha fazla bilgi işleme gücü oluşturmak.

Editör / Yazar: Şeyma SÜRÜCÜ

Kaynak: https://www.ethz.ch/en/news-and-events/eth-news/news/2019/04/biosynthetic-dual-core-cell-computer.html?fbclid=IwAR3q197pqz1IS0ZUTnUZXlCXQssEWi5Zckf25rl9j58tlKpvG5CD5RqA8qg

Continue Reading

Öne Çıkanlar